Polak czyli kto?

Kiedy płaty czołowe osiągnęły dojrzałość
Stałem się daleko mniej skłonny
Do zachowań ryzykownych
Porzuciłem młodzieńcze utopie
I stanąłem z innymi rówieśnikami
W szeregu przypisanym mojemu pokoleniu

Zacząłem odczuwać dumę
Na wojskowych paradach
Cieszyłem się z nielicznych 

Zwycięstw naszych sportowców
Skończyłem politologię i chciałem
Sięgnąć po władzę w samorządzie

Dorosłem spoważniałem zesztywniałem
Stając się własnym przeciwieństwem
I wiecie co
Nagle mnie olśniło że biorę udział

W surrealistycznej hucpie
Podlanej patetycznym dwubarwnym sosem

Przecież naród to pojęcie względnie młode
Jaką więź czuł chłop ze swoim panem
Albo z niemieckim mieszczaninem
Jeśli w ogóle wiedział o jego istnieniu
A jaką z polifiletycznym polskim władcą
Mieszańcem jak kundel

Przez drapieżność księcia Polan
Mówię pochodną jego języka
Bo akurat jemu się udało
W istocie cała wspólnota narodowa
Jest zlepkiem podbitych ludów
Po wielowiekowym praniu mózgów

Historia państw i narodów
To kroniki pobożnych zbójców
Oślepiających własnych braci
To opisy ambicji oraz pychy
To krwawa księga intryg
To atlas niestałych granic

14.05.2024